sobota, 20 czerwca 2015

Rozdział 1

Z lekkim trudem, równo z budzikiem, podnoszę się z łóżka. Podchodzę do szafy, żeby zabrać z niej ubrania - dresy i koszulkę. Idę umyć zęby i ubrać się. Gotowa ze słuchawkam w uszach zbiegam na dół. Ojciec jak zwykle lata po domu w poszukiwaniu prawdopodobnie jakichś papierów. Wracam myślami do incydentu sprzed dwóch dni i łapię się plastra na ręce. Zbywam go tak jak on mnie. Czas zacząć trening. Zakładam buty do biegania, a potem wychodzę na dwór. Włączam ' She will be loved' i kieruję się do parku. Obieram tą trasę co zawsze. Nie jest ani za długa, ani za krótka. Idealne rozgrzanie mięśni i sposób na dobrą figurę, w końcu chyba każdej kobiecie na takowej zależy. Truchtem przebiegam koło placu i okrążam go, aby ruszyć w drogę powrotną. Wzrok skupiam na jednej z ławek tylko przez chwilę, jednak o chwile za długo. Wpadam na kogoś.
- przep...nic ci nie jest?
-Nie, nic - odpowiada wiążący sznurówki blondyn.
-To dobrze.-kiwam głową i wkładam do ucha słuchawkę , która wypadła.
Kiedy się podnosi, korzystając z okazji mierze go wzrokiem, wysoki - stwierdzam od razu. Blondyn, przystojny. Odwracam spojrzenie, gdy natrafiam na niebieskie oczy. Ponownie kiwam głową, nie wiem dlaczego i zaczynam kontynuuować bieg, tym razem już w stronę domu. Całą drogę myślę o tamtym chłopaku. Biorę chłodny prysznic i szybko szykuję się do szkoły. Gotowa znów opuszczam mieszkanie. Zachaczam o sklep i idę chodnikiem. Przed wejściem jak zwykle czekają moi przyjaciele - Megs i Vinny.
- Cześć.-witam się i w tym momencie dzwonek oznajmia pierwszą lekcje.

***
Zmęczona wolno wchodzę po schodach. Zamykam drzwi pokoju i pierwsze co to padam na łóżko. Mój telefon wibruje oznajmiając o nowej wiadomości. Unoszę biodro i wyciągam go z kieszeni. 
'Będę w domu później' - Czyli już tradycyjna wiadomośc od ojca.
Wzdycham i blokuję urządzenie. Miło,że mnie powiadomił. Kiedy zdaję sobie sprawę, że jutro mam test z biologii podnoszę się od razu.
-Cholera.-klnę pod nosem. Siadam przy biurku i rozpakowuję torbę. Będzie ciekawa noc - wyrokuje biorąc pod uwagę ile mam materiału do powtórki. Zacznę za chwilę. Najpierw pójdę po coś słodkiego i herbatę, planuję. Kiedy jestem na dole mój telefon znów wibruje, tym razem informując o wiadomości od przyjaciółki. Opisuję jej w smsie zakres nauki na biologię. Sypię do kubka cukier i wracam do siebie. Jako iż wszystkiego jest za dużo stwierdzam, że nauczę się najważniejszego. Ważne, żeby zdać. Robię notatki z podstawowych zagadnień i trochę je rozpisuję. Najgorsze jednak dopiero przede mną. Opieram łokieć o blat i w takiej pozycji uczę się. W końcu cierpnę. Upijam łyka letniej już herbaty, a potem następnego. Marszczę brwi , trochę kartek leży już zapisanych. Nie mam ochoty się uczyć. Z reszty zrobię sciągę. Biorę odpowiednie karteczki i właśnie za to się zabieram - prosty sposób, żeby zdać. I tak nigdy mi się to w życiu nie przyda. Obklejam to taśmą i chowam do zeszytu.
Czyli biologia załatwiona. Lekcje spisze się jutro od kogoś. Spokojnie zabieram się za czekoladę, przy okazji sprawdzając portale społecznościowe. W łazience nalewam wody do wanny i pachnącego kakałem płynu. Po długiej i przyjemnej kąpieli ubieram się w pizame i kladę do łóżka. Nie potrzeba wiele czasu bym zasnęła.

Prolog

Kolejny raz sprawdzam obliczenia, które niestety okazują się być poprawne. Mamy sto tysięcy funtów zadłużenia tylko u jednej firmy, a co dopiero mówić o reszcie. Ujmując, jesteśmy w dupie Długopisem stukam o blat biurka. Nie ma szans , że z tego wyjdę zbyt szybko, jeśli w ogóle. Zabieram się za kolejne papiery, lepiej wiedzieć na czym się stoi. Pojawiają się następne , szokujące liczby. Pożyczki nie dostanę, a po pierwszą spłatę przychodzą jutro. Muszę zacząć myśleć. Przesuwam dłonią po brodzie i wygodniej opieram się na fotelu. Musi być jakiś sposób. Jedyne co mi przychodzi na myśl to kolejna pożyczka, bo dodatkowa praca nic nie pomoże. W kwestie wchodzą zbyt wielkie sumy. Problem nie zostaje rozwiązany, nikt nie zaufa człokiekowi z takimi długami. Z rozmyśleń wyrywa mnie walenie do drzwi. Marszczę brwi, podnosząc się. Wychodzę z biura i kieruję się na dół, aby otworzyć. Moim oczom ukazują się goście, którzy powinni pojawić się dopiero jutro.

-Krótka piłka Grey, masz pieniądze?

-Mieliście być jutro.-zaciskam dłoń na klamce.

-Terminy nas gonią. Masz, czy nie?

-Nie, ale na jutro...

-Będzie, że na za dwa dni? Znam te sztuczki, Richard - kiwa głową, a dwójka jego ludzi wymija mnie i idzie na górę.

-Co ty robisz?-zadaję pytanie, bojąc się, że idą po sprzęt lub inne kosztowne przedmioty.

-Masz trzy dni na spłatę dwóch rat, inaczej pożegnasz się z córką i to ona zacznie na ciebie zarabiać. Z tego co pamiętam nie wygląda najgorszej...

- Nie dam rady aż dwóch!-potrząsam głową. Z jedną mam ogromny problem. Nie mogę pozwolić, by zrobili coś Mayi. Stracę ją tak jak żonę, przez długi.

-A co mnie to obchodzi? Przypomnę ci, że to ja tutaj rozdaje karty Grey - syczy - Możesz temu zapobiec.

Potrząsam jedynie głową. Ściska mnie w środku, z nerwów. Z tymi ludźmi nie ma żartów. Muszę zacząć myśleć skąd wziąć pieniądze, Irwin nigdy nie żartuje. A myśl, że Maya miała by płacić za moje czyny jest nie do zniesienia. Właściwie to nawet nie wiem gdzie ona teraz jest. Myśli ciągną do jednego: kto mi pożyczy? Nie ma chyba już takiej osoby, mam długi u zbyt wielu osób. Może jakiś znajomy znajomego... Nie mam pojęcia. Musze popytać, życie Mayi jest zbyt cenne. Na moim żywocie również mi zależy. Szloch córki zakłóca moje myśli. Przenoszę wzrok na schody, a potem na mężczyznę. Ruszam w stronę z której dochodzi dźwięk płaczu. Po chwili wspinam się po schodach, a potem wchodzę do pokoju. Akurat w tym momencie brunet uderza Maye w brzuch. Z jej nadgarstka leci krew. Dziewczyna z jękiem zwija się , a ja nie mam sił by zaprotestować.

-Właśnie tak będzie codziennie, jeśli nie załatwisz kasy, a właściwie to tylko rozgrzewka - Słyszę za sobą. Nastęnie cała trójka opuszcza dom. Córka siada na brzegu łóżka kurczowo trzymając się za brzuch. Odwracam się i idę do biura.

Teraz potrzebuje pieniędzy żeby nam pomóc.